Tiyatro

Güneşin Oğlu: Tiyatronun büyüsüne sığınmak

Yayınlandı

on

Beyti Engin ve Zeynep Kankonde

Onur Ünlü’nün sinemasıyla aramın hiçbir zaman iyi olduğunu söyleyemem. Hatta aynı adlı 2008 yapımı Güneşin Oğlu‘yla yıldızımın hiç barışmadığını, Sen Aydınlatırsın Geceyi ile iletişimimin de tamamen koptuğunu, diplomatik davranmaya çalışmadan doğrudan itiraf edeyim. Dolayısıyla Zorlu PSM prodüksiyonu olarak tiyatro sahnesine taşınan hikâyeye büyük bir heyecanla yaklaşmadım. Ancak Onur Ünlü’nün üretimine tarafsız yaklaşabileceğim kadar zaman da geçmişti aradan. Pek de iyi hatırlamadığım bu anlatının başka bir mecrada, onunla kurduğum ilişkiyi baştan aşağı değiştirebileceği inancıyla tuttum salonun yolunu. Kaldı ki birkaç pürüzü saymazsam bunu başarabildiğine de inanıyorum.

Hayatını bir mucize bekleyerek geçiren Fikri Şemsigil’le açıyor perdelerini Güneşin Oğlu. Nihayet beklentisinin karşılığını alacağı gelişme, müthiş bir güneş tutulmasıyla geliyor. Ancak bütün koşulları iyileştireceği umuduyla yollarını gözlediği bu olay, hayatını daha da karıştırıyor. Güneşin Oğlu olduğunu öğrenen Fikri Bey’in ruhu, çevresindeki komşulardan esnafa, mahallesinde kim varsa beden beden gezerken kendi varoluşuna dair bir yolculuğa da ister istemez dahil oluyor. Üstelik bu macerada, yüzeysel olarak tanıdığı insanların hayatlarına dair hiç tahmin etmediği detaylar öğreniyor. Bütün bu beden değiştirme trafiğinin altında insanın dışarıdan gördüğüyle içeride yaşadığı arasındaki uçurumu hatırlatmak, kısaca insanlık hâli var. İşte neredeyse 20 yıl önce beyazperdeye taşınan Onur Ünlü hikâyesinin, Nagihan Gürkan’la birlikte yönettiği sahne versiyonunda yine o fantastik ve absürt dünyanın tam içine dalıyoruz.

İbrahim Selim, Deniz Celiloğlu ve İlayda Alişan

Benim Ünlü’nün ünlü absürtlüğüyle bir derdim yok açıkçası. Hatta tiyatro uyarlamasının filmden çok daha iyi çalıştığını düşünüyorum. Oyun da tıpkı uzun metraj gibi kendisini açıklamaktan pek geri durmuyor. Bazı fikirlerin ve tabii kurduğu evrenin kurallarının altını birden fazla kez çizdiği, seyircinin hiçbir ayrıntıyı kaçırmadığından emin olmak isteyen tavrın baskın olduğu anlar var. Fakat sahnenin büyüsü herhalde tam da burada devreye giriyor. O hareketlilik ve oyuncuların birbirleriyle kurduğu ilişki sayesinde sürekli değişen mekânlara ve karakterlere kendinizi bırakabiliyorsunuz. Tekrar edilen detaylar ehemmiyetini kaybediyor. Hatta sinemada beni hikâyenin dışına iten kimi tercihlerin, canlı performansın enerjisi içerisinde çok daha kolay sindirildiğini bile söyleyebiliyorum.

Ne var ki bu absürtlüğün aksine, Onur Ünlü’nün mizahıyla aramdaki mesafe kapanmış değil. Bu konuda hiç sizi kandırmayayım. Güneşin Oğlu‘nun komedi anlayışı bana yine fazlasıyla erkek ve bel altı geldi. Cinsiyetçi şakaların bir türlü son bulmadığı bölümlerinde, bir an önce öykünün yön değiştirmesini dilerken buldum kendimi. Ancak benim aksime salonda bu esprilere oldukça yüksek kahkahalar yükseldiği için yalnız olduğumu da biliyorum. Çok temiz bir mizah arayışım olmamasına karşın, aynı etkiyi yaratabilecek seçenekler arasında bu kolay yolun ısrarla seçilmesiyle benim derdim daha çok. Ünlü’nün kendine has mizahının daimi bir alıcısı var zaten. Ben sadece bu kitlenin bir parçası değilim.

Bütün bunlara karşın Güneşin Oğlu‘nun sahne üzerindeki ritmini takdir etmemek mümkün değil. Barış Dinçel’in tasarladığı set, oyunun en etkileyici taraflarından biri. Dekorun sürekli dönüşmesi, oyuncuların kendi mekânlarını yaratması ve bu hareketin Okan Kaya’nın müziği eşliğinde neredeyse bir koreografiye dönüşmesi, bütün bu değişimleri mümkün kılıyor. Arkasında inanılmaz bir çalışma olduğu da aşikâr. Sahnedeki her set parçasının, her oyuncu hareketinin ve bütün geçişlerin bir sonraki hamleye bağlandığı son derece disiplinli bir düzen var. Bir süre sonra karşımızda yalnızca bir tiyatro oyunu değil, kusursuz işleyen bir mekanizma olduğunu idrak ediyoruz. Üstelik bu mekanizma, oyuncuların otomatiğe bağlanmış gibi görünen temposuna rağmen ruhsuzlaşmıyor. Herkesin bu kadar yoğun bir fiziksel disiplin içinde hâlâ ışıldayabilmesi, prodüksiyonun asıl başarısı bana kalırsa.

@Zorlu PSM, 17 Kasım 2026

Kimilerinin birden fazla role can verdiği, bir kısmının da bir noktada Fikri Şemsigil olduğu kadroya da değinmemek olmaz. Sahnede ilk kez izlediğim İlayda Alişan’ın ışık saçan enerjisine bayıldım. O yüksek tempoda hiç zorlanmadığı gibi çok daha deneyimli isimlerle karşılıklı oynarken bile dikkatleri üzerine çekmeyi başarıyor. İbrahim Selim’le ilgili de bir şaşkınlığım mevcut, ama daha farklı bir tondan. Zorlu PSM bünyesinde yaptığı talk show için hissettiklerime karşın, buradaki zampara rolü üzerine çok yakışmış. Beyti Engin ve Zeynep Kankonde, lokomotif performanslarıyla sahneye çıktıkları her anda seyirciye haz yaşatırken Ali Yoğurtçuoğlu ve Efekan Can’la bu oyun vesilesiyle tanışmaktan da çok mutlu oldum. Yalnız Deniz Celiloğlu ne yazık ki aynı ölçüde ikna edemedi beni. Kadronun geri kalanıyla kurulan o yoğun birlikteliğin içinde bir türlü yerini bulamadığını düşündüm. Sanki oyunun dünyasına sonradan dahil olmuş bir konuk oyuncu gibi hissettirmesinin karakterin yazılışından mı yoksa performans tercihinden mi kaynaklandığını kestirmek güç.

Her şeyi bir kenara bırakırsak, benim bile kabuğumu kırmayı başardığı için Güneşin Oğlu‘nun hakkını teslim etmek istiyorum. Olağanüstü sahne trafiği, tiyatronun ve tabii canlı performansın neden hâlâ eşsiz bir deneyim olduğunu çok iyi hatırlatıyor. Hikâyeye ve bu mizah biçimine dair itirazlarım baki. Ama sahnede bu kadar emek verilmiş, iyi prova edilmiş, teknik kusursuzluk isteyen o disiplin içerisinde canlılığını koruyabilmiş bir oyun izlemek büyük keyif. En azından benim için Güneşin Oğlu, sinemada bulamadığım karşılığı tiyatro sahnesinde belli bir kapasitede buldu.

Güneşin Oğlu

Yönetmen
Onur Ünlü
Nagihan Gürkan
Yazar
Onur Ünlü
Süre
Tek Perde • 75 dakika
Oyuncular
İbrahim Selim
Deniz Celiloğlu
İlayda Alişan
Beyti Engin
Ali Yoğurtçuoğlu
Zeynep Kankonde
Efekan Can
Serkan Özdemir
Ilgaz Kaya
Selin Beliz Şahan

Leave a Reply

Bir yorum bırakmak için JavaScript'i açın.

Mobil sürümden çık